انسان زاده شده تا شکر گزار باشد و به مصداق آیه قرآن جز برای عبادت خلق نشده است। اما این عبادت چیست و چگونه می توان شکرگزار بود که سعدی علیه الرحمه در بیتی زیبا به این موضوع اشاره می کند که
از دست و زبان که بر آید کز عهده شکرش به در آید
و زیبا ترین تعبیر از شکر گزاری پروردگار مهربان و بی نیاز آن است که به یادش باشیم و بدانیم که از رگ گردن به ما نزدیکتر است و چه خود زیبا فرموده و ما در هر شبانه روز می خوانیم که واقعا درک کنیم که
به نام خداوند بخشنده مطلق و بخشایشگر خاص
ستایش از آن پروردگار جهانیان است
بخشنده مطلق و بخشایشگر خاص است
صاحب روز جزاست
فقط تو را می پرستم و فقط از تو یاری می جوییم
ما را به راهی راست رهنمون باش
راه آنانی که بر آنان نعمت بخشیدی
نه آنان که مورد خشم تو را فراهم کردند و نه گمراهان
به این کلماتی که می گوییم اگر دقیق شویم می فهمیم که اگر واقعا فقط او را بپرستیم و فقط ار او یاری بجوییم و همیشه ورد زبانمان باشد و خود مراقبه داشته باشیم که در راه راست قدم نهیم و همیشه از وی بخواهیم که راهمان کج نشود و خود را ملاحظه کنیم ؛ بزرگترین کار را انجام داده ایم।
زیبایی که در این گفتار می توان یافت کمتر گفتاری را شایسته می آید که به پروردگار عرضه شود।
راست و راست گوست پروردگار ما ایزد توانا.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر